Eind tachtiger jaren kwam Marco (de oudste zoon) in het bedrijf. Hij was vanaf z’n jonge tienerjaren actief binnen de “zaak” en direct na de Middelbare Detailhandel School kwam hij in vaste dienst. Hierdoor kreeg de winkel meer omvang en sturing terwijl Ton zich meer kon richten op het timmer- en onderhoudswerk aan (voornamelijk) huurwoningen.

De gehele onderneming groeide gestaag, werd kapitaalkrachtiger en bleef uiteindelijk als éé n van de weinige, zoniet de enige, over van de vele Doe-het-zelfwinkels die Schiedam rijk was.

Midden negentiger jaren kwam ook de jongste zoon (René ) “in de zaak”. Met een opleiding in de houtverwerkende industrie en aannemingsdiploma op zak, ging hij zich bezighouden met het timmer- en onderhoudswerk. Doordat hij een oudere broer in de “zaak” had, (broerlief had de vele, verhitte, discussies over het runnen van de zaak al vele malen met Ton gevoerd) had de jongste het een stuk gemakkelijker. Kort nadat René in de zaak kwam, werd het Ton duidelijk dat hij meer over moest laten aan de jongere garde. De tijd was sneller, eisen werden hoger; de explosieve economische groei was een feit. Steeds meer taken liet hij aan de jongens over en bij beslissingen over investeringen, liet hij hun oordeel zwaarder wegen dan het zijne.

Begin 2000 was het moment waarop Ton begon na te denken over de toekomst. De “zaak” bestond immers 35 jaar en hij kon deze als hij wilde, aan de jongens overdoen. Ook zij wisten van kinds af aan niet beter dan dat de “zaak” bestond en beschouwden (en beschouwen nog steeds) dit als een kind van Ton. De ervaringen van de afgelopen jaren had hen een duidelijk en helder beeld gegeven van wat ze met dit toen al mooie bedrijf konden en wilden bereiken. Na maandenlange voorbereidingen van adviseurs en specialisten over de te kiezen methode van opvolging, was het uiteindelijk 30 juni 2001, ruim 36 jaar na 1 maart 1965, zover dat Marco en René de opvolgers werden van de Schiedamse Hout- en Boardhandel, nu beter bekend als “Govaart”.